Blog: Aardappelschijfjes

18-10-2016
Mijn zoontje, genaamd Oliver Hans Kazàn, is prematuur geboren. Met 33,5 week kwam hij ter wereld.
Desondanks was hij kerngezond, ademde zelf, at zelf, had geen ondergewicht en sliep goed.
Toch houdt het ziekenhuis hem goed in de gaten om te zien of zijn ontwikkeling goed verloopt.

Het is een geweldig prettig idee dat het ziekenhuis een oogje in het zeil houdt en regelmatig checkt of je kindje 100% gezond is.
En… buiten dat is Oliver gek op alle vrouwelijke dokters die hem daar aandacht geven!
Continue doet hij alsof hij verlegen is, verstopt hij zich achter je been en begint hij vervolgens charmant naar de dokter te lachen.
Tja… hij kan nog niet goochelen, maar trucjes kent hij al genoeg!

Oliver is nu 1,5 jaar oud en vandaag moet hij weer naar het ziekenhuis voor een controle.
Hij moet naar de ‘preverbaal logopediste’ (ik wist niet eens dat dat bestond)
Wellicht komt het doordat hij eerder is geboren, maar Oliver zegt echt niets meer dan ‘hey!’, ‘awo’ (hallo), ‘njenjet’ (nee) en ‘daaag’.
Daar kan hij prima mee uit de voeten.

Als Oliver iets ziet wat hij wil hebben, wijst hij ernaar en begint wat onverstaanbaars te mompelen.
Als hij blij is om opa en oma te zien, roept hij ‘heeeeeey’ en lacht hij breeduit.
Wanneer hij geen honger meer heeft, veegt hij het eten vrolijk van tafel en roept hij ‘njenjet’.
Als hij geen zin meer heeft om samen een boekje te lezen klapt hij het dicht en zegt hij ‘daaaag’.
Hij vindt het wel goed zo?

Maar… onlangs kregen we een brief met ‘huiswerk’ binnen, waarin we alvast moesten aankruisen welke woorden ons kindje al kon zeggen.
Er werd letterlijk gevraagd of Oliver het woord ‘aardappelschijfjes’ al kon zeggen!?
Hmm… Ik vrees dat Oliver’s antwoord is: ‘Njenjet, daaag’!