De Zevende Golf

In 1983 werd ik gevraagd enkele weken als goochelaar op te treden in  een groot hotel in Las Galletas op het eiland Tenerife.  Wendy, mijn echtgenote, en Oscar, mijn toen 3-jarige oudste zoon, reisden met mij mee. Op een dag wandelde ik met Oscar aan de hand via een smal hoog gelegen pad rond de baai dicht bij ons hotel. De zee was behoorlijk onrustig en de golven sloegen ver beneden ons met enorme kracht tegen de rotswand. Vanaf het pad liep een in de rotsen gehouwen trap naar beneden. Zo kwam je uiteindelijk beneden op een uitstekend plateau in zee. Onder normale omstandigheden kon je vanaf dat plateau met een klein trapje de zee in om te zwemmen. Net toen ik die trap af wilde dalen, kwam Wendy langs en zei: “Ik neem Oscar wel even mee naar de hotelkamer want hij moet even slapen”.  Ik kwam dus alleen aan op het grote rotsplateau beneden en genoot van het imponerende natuurgeweld.

Plotseling kwam er –net als in een griezelfilm- een enorme golf uit zee aanrollen en een schuimende watermassa overspoelde de plek waar ik stond. Ik voel nog de verbijstering over de enorme kracht die mij onverwacht beet greep en meesleurde in een donderende golf van opspattend water. Toen ik uit de diepte van het kolkende water omhoog schoot en naar lucht hapte, was ik zeker 80 meter van de kant vandaan! Uit alle macht probeerde ik naar de kant te zwemmen maar ik kwam nauwelijks vooruit doordat het wild kolkende water mij steeds een andere kant op zoog. De oerkracht van de constant bewegende watermassa was zo overdonderend sterk dat ik totaal weerloos heen en weer werd geslingerd. Na 20 minuten zwemmen was ik nog geen meter opgeschoten. Na drie kwartier raakten mijn krachten op. Helemaal bovenaan de rotsen stonden mensen te kijken hoe ik aan het verdrinken was maar niemand deed iets. Wellicht door de uitputting – ik ben een slechte zwemmer met nauwelijks uithoudingsvermogen- begon ik een soort berusting te voelen. Wat zijn je laatste gedachten voordat je denkt te sterven? Die van mij waren nuchter en praktisch. Geen tunnels met licht, geen diepzinnige laatste gedachten. Alleen realiteit. Hoe moesten Wendy en de kinderen verder als ik dood was? Terwijl ik daaraan dacht verstreek de tijd. Na een dik uur heen en weer te zijn geslingerd, was ik totaal uitgeput maar mijn zwembewegingen stopten nog steeds niet. Mijn onderbewuste bleef prikkels uitzenden. Mijn lichaam wilde opgeven maar mijn geest blijkbaar niet . Toen zag ik plotseling beweging op het plateau aan de kant. Twee jonge duikers (Werner van den Broek uit Nederland en Dany Ruiz uit Frankrijk) stonden te gebaren en slingerden een boei aan een lang touw de zee in. Met mijn laatste krachten probeerde ik naar de boei te zwemmen tot dat zij plotseling paniekerig  gebaarden en riepen: “Weg”! Ik moest weer weg zwemmen van de kust waar ik zo schreeuwend graag naar toe wilde! Ondanks dat ik hen niet begreep volgde ik hun instructies op.  Hoe lang dit heeft geduurd weet ik niet meer. Op een onwaarschijnlijk moment lag de boei ineens vlak voor mij. Met een laatste krachtsinspanning zwom ik er heen, haakte mijn armen door de opening en strengelde mijn vingers in elkaar met de gedachte nooit meer los te laten. Vanaf dat moment weet ik weinig meer dan men mij heeft verteld. Ik werd naar de kant gesleurd, zakte als een pudding in elkaar en werd heel veel later wakker in bed. Een dag lang kon ik mij niet mee bewegen en letterlijk geen woord meer zeggen.

Toen ik enkele dagen later mijn redders ontmoette, vertelden zij mij dat er ter plekke in de golven een ritme zat, zes normale golven en dan als zevende een hele grote. Als ik in die grote zevende golf terecht zou zijn gekomen op het moment dat ik te dicht bij de  kant zwom, zou ik in een oogwenk te pletter zijn geslagen tegen de rotswand.

Dat ritme van zes gelijke golven gevolgd door de sterke zevende golf wordt trouwens ook aangehaald in de beroemde verfilmde roman Papillon van Henri Charrière. De hoofdrolspelers Steve McQueen en Dustin Hofman gebruiken die grote zevende golf om te ontsnappen van een eiland midden in de oceaan. Ook de Britse zanger Sting heeft “The Seventh Wave” bezongen in een prachtige song.

Hartelijke groet,

Hans Kazàn