@kazanhans

De wereld verandert in razend tempo en dagelijks worden wij met nieuwe trends geconfronteerd. Zelf behoor ik niet tot de groep mensen die onmiddellijk achter die trends aan rent. Wat dat betreft ben ik nogal afwachtend. Toen het grootste deel van Nederland al op een PC werkte, typte ik mijn correspondentie nog steeds op een oude typemachine. Een flesje Typex (een soort witte lak met een kwastje) onder handbereik om fouten in de tekst te herstellen. En niet te vergeten een vel carbonpapier om hiermee een kopie of doorslag van het schrijven te maken! Nu is het leven zonder PC niet meer denkbaar. Een ingrijpende uitvinding waardoor de wereld voor altijd is veranderd.

Ik herinner mij ook nog mijn eerste autotelefoon. Ook een soort mijlpaal. Gemiddeld reed ik zo´n 100.000 kilometer per jaar van het ene optreden naar het andere. Wat was ik blij met die grote ingebouwde loodzware schoenendoos met een zware telefoonhoorn aan een kabel. Een wonder was het, dat je vanuit je auto gewoon kon telefoneren.  Dat spaarde heel veel tijd en was ontzettend handig als je, zoals ik destijds, altijd onderweg was. In razend tempo gingen de ontwikkelingen echter verder en in korte tijd werd die knoeperd van een telefoon kleiner en handzamer. Toen ik net het sms-en op mijn mobiel onder de knie had, kwamen de smartphones waarmee je niet alleen kunt bellen en berichten versturen maar ook films en foto´s maakt en waarmee je het internet op kunt. Veel mensen zijn inmiddels zodanig verknocht aan die apparaten, dat zij niet meer zonder kunnen. Zelfs in restaurants zie ik vaak twee mensen tegenover elkaar aan tafel zitten die geen woord met elkaar wisselen maar allebei verdiept zijn in hun phone. Laatst zag ik zelfs een ouderpaar zwijgend en gebiologeerd naar hun smartphones staren en de kinderen zaten een spel te spelen op iPad. Onderling werd er geen woord gewisseld.  Af en toe een hap van het eten en snel verder. Eerlijk gezegd vind ik dat vreselijk maar het begint meer en meer een “normaal” beeld te worden. Nauwelijks nog tijd voor een gewoon persoonlijk gesprek of directe interesse in elkaar. “Elk voordeel hep nou eenmaal z´n nadeel “ hoor ik in gedachten de beroemde Nederlandse wijsgeer Johan Cruijff zeggen.

Het is nog maar enkele jaren geleden dat ik mijn kinderen ineens hoorde praten over social media. Facebook en Twitter!  “Pap, je moet gaan twitteren adviseerden ze enthousiast!”   “Sorry jongens maar ik vind het een totaal onzinnig fenomeen. Mensen die op twitter schrijven wat zij eten, waar zij naar toe gaan, waar zij mee bezig zijn, is toch totaal nutteloos en belachelijk. Daar ga ik mij absoluut never nooit mee bezig houden”.

Een maand geleden maakte mijn oudste zoon Oscar tóch een twitter-account voor mij aan.  “Gewoon, om even te kijken wat er gebeurt”! “Je moet het echt proberen, zei hij. Anders ben je hopeloos ouderwets en loop je een achterstand op die nooit meer te herstellen is.” Oei. Dat hielp! Met tegenzin gaf ik toe. Oscar ontdekte dat er al heel veel mensen waren die onder de naam hans kazàn op twitter actief waren. Tol van de bekendheid! Daarom werd mijn naam omgedraaid en heb ik sinds enkele weken een twitter-account als @kazanhans. De eerste paar dagen verzonden mijn kinderen enkele berichten uit mijn naam om te laten zien hoe leuk dat was. Ik sputterde nog steeds tegen maar keek af en toe toch op het account om te zien wat er gebeurde. Sinds enkele dagen betrap ik mijzelf erop dat als ik ´s morgens de computer aan zet, ik eerst naar Twitter ga!

Rond 1600 wist de Amsterdamse dichter Bredero het al zo treffend te verwoorden:  “Het kan verkeren”!