Viva la vida!

Mensen zijn vaak bang. Bang voor verandering, bang om ziek te worden. Dat is zonde, want het leven is te kort om het door angst te laten regeren. Daarom besloten we veertien jaar geleden al onze spullen te pakken en met het hele gezin te verhuizen naar het land van de tapas, sombrero’s en paella. Onze omgeving keek daar wel van op. En de kinderen dan, die moeten toch naar school? Gelukkig hebben ze in Spanje ook scholen. En tot op de dag van vandaag heb ik geen spijt.

Mijn motto is: je moet doen wat je leuk vindt. Zo is mijn werk mijn hobby. Toen ik zo’n tien jaar geleden van de intensive care afkwam na mijn hartoperatie, wilde ik dan ook meteen weer aan het werk. Ik dacht: de verstopping in het bloedvat is met een slangetje verholpen en ik voel me weer goed. Waarom nog thuis zitten kniezen? Een week na de operatie stond ik alweer voor publiek. Mijn vrouw Wendy en mijn kinderen waren ongerust maar stonden er achter maar andere mensen om mij heen verklaarden me voor gek. Achteraf is deze instelling voor mij het beste geweest.

Opstaan en doorgaan. En je niet door angst laten tegenhouden. Angst is een nutteloze emotie, maar tevredenheid daarentegen… Dat is geluk. Als je kijkt naar de dingen die je hebt, in plaats van naar de dingen die je mist dan ontstaat opeens een goed gevoel. Zo kan ik erg genieten van mijn kleinkinderen die in Spanje zijn geboren en wonen. Het is een feest om hen te zien opgroeien. En geniet ik nog elke dag van mijn wijntjes en af en toe een cognacje. Viva la vida!

Groet, Hans Kazàn